Jest to szczególny przypadek, maleńki fragment, mikro - wycinek fraktalnej natury Wszystkiego.

Fraktalność Wszechświata i naszego Świata (Makro i Mikrokosmos, „góra” i „dół”, „niebo” i „ziemia”) to nie tylko grafik, nie tylko jedna płaszczyzna, nie tylko jeden, dwa czy więcej wymiarów. Fraktalność świata to nieskończone ciągi zjawisk i ich wzajemnych powiązań, źródło ukrytego porządku, zasada, z której matematyka skromnie zaczerpnęła swoje fragmentaryczne obrazki. Krótko mówiąc – fraktalność Makro i Mikrokosmosu to nie tylko forma, ale także – i przede wszystkim – treść.

Fraktalność matematyczna dotyczy wyłącznie jakościowo niezmiennych obszarów, ograniczonych „od góry” i „od dołu” skokową zmianą jakości. Fraktalność świata, z oczywistych względów, musi zawierać w sobie przeskoki jakościowe (ryc. 2.) – ilość aspektów świata jest bowiem nieskończona.
 
Niedużo trzeba, by zrozumieć ideę, fraktale tkwią wszędzie wokół nas. Posłużmy się najprostszym przykładem.

Drzewo… do czego sprowadza się standardowa (niefraktalna) wiedza na jego temat? Gatunek, okres kwitnienia, ewentualnie – jak można je wykorzystać. Jakieś walory estetyczne, cień, drewno, owoce… Jest to gotowa porcja wiedzy, izolowany obraz, utrwalony przez standardowe postrzeganie.

W poprzednim odcinku wspomnieliśmy o takich, gotowych, obrazach oraz o możliwości odkrywania nowego świata dzięki poszerzeniu sposobu jego postrzegania. Prześledźmy teraz, jak działa napełnianie formy treścią…

Aby wyjść poza standard wszczepiony wyobraźni, porzucić przyswojoną raz na zawsze wizualizację, należy odwołać się do... nieskończoności. Brzmi groźnie, lecz jest proste: wystarczy, w nieskończoność, poszukiwać ukrytych dla oka analogii oraz, w nieskończoność, śledzić rozwijające się wątki, czyli nowe, coraz szersze konteksty, korzystając konsekwentnie z relacji zwrotnej pomiędzy nimi. I, jeśli w ten sposób spojrzeć na to samo drzewo, okaże się, że na jego temat napisać można powieść, co więcej – w miejsce drzewa podstawić da się właściwie dowolny obiekt, a sens powieści nie ulegnie zmianie.

Drzewo jako obiekt obserwacji czyli forma stanowi sumę fizycznych elementów: pnia i korzeni, konarów, gałęzi i gałązek, a także liści, kwiatów i owoców. Suma ta jest kreacją skończoną i statyczną. Kres rozwoju drzewa wyznacza program (kod) zawarty w ziarnie, z którego drzewo wyrasta.

Drzewo jako idea w najszerszym sensie, jako właściwa treść, oznacza organizm o konkretnej strukturze (formie), wraz pulsującą w nim siłą życiową i planem rozwoju (zakodowanym w ziarnie). Treść jest więc w pewnym sensie nieograniczona i dynamiczna. Jej dynamika to stały rozwój (wzrost) dzięki pochłanianiu informacji dostarczanych podczas „życia”. Zdobyte nowe treści kodowane są w kolejnych generacjach nasion. Dynamika ta stanowi napęd i siłę ewolucji, nieograniczonej w ilości potencjalnych, ewolucyjnych transformacji. c.d.n.

W kolejnym „ciekawniku” przedstawimy szczegółowo fraktalną analizę drzewa, jako ilustrację mechanizmu, metody i jej efektów w zakresie postrzegania/rozumienia.

Ryc. 1.  Klasyczny przykład grafiki fraktalnej -  Trójkąt Sierpińskiego. Powtarzalna forma nie zmienia jakości – kolejne figury ciągu są trójkątami, tyle, że w coraz mniejszej skali.
Ryc. 2.  Fraktale Natury: gałęzie drzewa i fragment źdźbła trawy. Gałęzie i gałązki oraz łodyga i jej odgałęzienia tworzą ciągi fraktalne - bez zmiany jakości. Przeskok następuje przy przejściu gałęzi w liście i łodyg w „pączki” (bez wnikania w szczegóły botaniczne). Zarówno liście (sieć „żyłek” w liściu) jak i „pączki” ze swą złożoną strukturą rozpoczynają kolejne ciągi fraktalne, połączone fizycznie z poprzednimi, ale różniące się od nich jakościowo.

Pozostałe ciekawniki z cyklu:

Fraktalny świat czyli filozofia natury (1)
Fraktalny świat czyli filozofia natury (3)
Fraktalny świat czyli filozofia natury (4)
Fraktalny świat czyli filozofia natury (5)
Fraktalny świat czyli filozofia natury (6)
Fraktalny świat czyli filozofia natury (7)

Komentarze